محمد ا صغر( عبا د ي ) : 19 جوزا 1388

ا ي خـــد ا ( ج )

ا ي خدا! بـرد رګه ات،با چشـم ګریا ن آمد یم           یک ذره نا کرد ه ثواب،غرق درګنا هان آمد یم

د رجـوانی ،سخـت غا فل ا زتووا زیا د ی تـو          حا لکه ازکارماند،دست وپا ی وچشما ن،آمدیم

باری ازد وشی نـه برداشتیم ما،درعمرخویش           کرد ه غیبـت تا ظـن ی بـد،بـرایـن وآن،آمد یم

سا لها د یدیم فقط عـیب کسان،نه عیب خویش          حال افسوس می کنیم،پُرعــیب ونقـصان آمدیم

صدخطا کردیم وعـفومی نه خواستیم ازکـسی           مـی کـنم اقــراریـا رب ، سـخت پشـیمان آمدیم

کی بـه فکـرما رسـید ی،فـصل پـیـری وخزان           پیـرګشـتـیـم هـم خزان وبـرګ ریـزا ن آ مـد یم

زورمنـد وتـنـد رست بـود یم ،غـا فل ازمرض           زورنمانـد وبـاعـلـت،درجسم ودرجا ن آ مد یم

ما که داشتیم پرده ها،ازغـفلـت اندرپیش چشم           اسـت هنوزهم پرده ي یارب،چه حیران آمد یم

ما که می ګفتیم:ازما ست،باغ وآسیا ب وزمین           ما نده ازماآنهمه،صرف با ګزی(سـان)آمد یم*

مرګ حـقست،یـا رب ببخشا،مرګ با ایما ن مان

چـون زلطـفـت د رجها ن ،با نورایما ن آ مد یـم

جمعه ۲۲ می ۲۰۰۹ برا متون – کا نا د ا