محمد رفیع حمیدی! محصل دانشگاه طب:18جدی1387

ای زمانه

ای زمـــــانه ســخت مجــــــــنون بوده ای     آدمــــان بی خرد را اینقدر  مـــکر داده ای

تو را آخــــــــر زعــــــــــالم رفته ات بینم      غـــــلامان را زگــــردون خســـته  ات  بینم

بـبازی تو هـــــم روزی ذلـیــــل گـــــردی       دچارگـــردش دوران بر هـــــر نظر  گردی

شــب ها هــمه شــب از دسـت تو میـگریم      نابســــته و ناشــیفته بر زلف تو  میــگریم

بی ســـایه با تـو بودن رنج دیــگــرم دارد      بر مــجبوری عشـــاق ســـوز  جگرم دارد

از لـــــــــعل لــب جویت یک جام بما دادی      آهســـته فروبردی خنـجـــر بدلـــــــم دادی

این شیوه نشد دوستی ظالم تو چرا هستی      شایستگی ات نیســت این دام چه  آراستی

سر مـست روم از تو سـیرم دیگری باشد       از ســـر نـــیایم من این بازی چـــــرا باشد

معــــنی وجودت اقلیــــــم بهــــــــار دارد       تــو این ندانســــتی یآســـی باثــــــر دارد

"حمــــــــیدی" با تو آمیخت لحظه دیشب

اینـــجا اثری بود و آنـــــجا نظــری دیشب