سید همایون عالمی

                                             اثر هستی

یارب منما  دور مرا  از نـظر     خـویش        این  دل به گداز است بسی از شرر خویش

مستی و طرب شور دگر برده به گردون        در بی خـودی غرقیم   نـدانیم  سر خـویش

تا  ناله  برون  آمده  از  سوز   به  سودا      بگذاشته  این  چشم  ز اشکی  اثرِ  خـویش

اظهار    ندامت  نتوان  کـرد  دریـن  حـال      چون کوه   ملامت  بکـشیدیم   بر  خـویـش

تا  سلسله ی   وعده ی   دیدار    شنیدیم       از نفس  به  یکباره گی  بستیم  درِ  خویش

گر راز و رموز اسـت به دانشـکده ی یـار       آهسته  شنیدیم   به  این  گوش  کر خویش

گر  محو نشان گشت  ز گمـنامی ما  بـود        در چرخ چه جوییم  حــصول ثـمر  خویــش

از  ریزش  بـاران  عـرق   نـان   کـشیدیم       محنت  ـهمـه  بستیم  به  دور  کـمر خـویش

                             در اوج تحیر به امید است  ( همایون)

                             از نام  تو اندر دهن  آرد  شکر خویش

                                      سید همایون عالمی 2004م

                                                 افغانستان