|
حمیدی:17دلو1387
به بهانه-ی پروان
آفرین جانا که حسن ات زخم ها رامرهم است دور گـردون زیب و زینت
دلـها را بسته است
ای پری رو روی مهتـاب ات نمای دیگر است عشق لیلآدرمیان بید
مجنون نشه شرم آوراست
از بـرای دیـدن ات ســــال هـا را لحظه ایـست جاویدان یادت بخـیر
زندگــــــــانی یکــسر است
درمـیـان قهــــــر دریـا عشق لیلآ بـا تـو است نـغـمه خـوانی با
جناب حضـرت روی تو اســت
حمــــید ی اندر لقــای بوسه ات جا کرده است
در بزم خـوبـــان از تو شـــــکایت کـــرده است
دهلی - هندوستان |