نوشته: احمد سعیدی

باغ و راغی بدون مسعود

ای باغ ستم دیده امیر تو کـجا شــــــــد          بنیانگر نوســـاز کبـیر تـو کـــجا شـــد

آنکس که بنای تو نهاد است کجا رفــت          طراح جهان بیـن و خـبیر توکـجا شــد

ای درئی یتیمی که خاموشانه شـکسـتی          فری تو کجا شد فری میر تو کــجا شد

آن نور پرفشانی برق تو کــجا خفــــــت          آن شوکت والای ســریر تو کـجا شــد

آن طــنطنه دبــــدبه ولـــولــه شـــــــور         آن نوبت غوغای اژیــر تـو کـجا شـــد

تا ما سخن از ظـلمت آیـــنده گــشودیــم          هر حرفی نوین موجب سرکوبی ما شد

ای ســرورق فـصـل بـهـــاران رهـــائـی         آن مهر درخشان منیر تـو کــجا شـــد

یک دم به خرامیدی و پیوســته غـنــودی        غوغای سر آغاز تو خاموشـی ماشــد

در غــمـکــده وادی تـــارکی شـــــب ها          تا دامن وصل تو گـرفتــیم صــبا شـــد

هر رهزن بیگانه که بروی تو برخواست         هم کاسه هم خـانه هــم رزم مـــلا شــد

دست دهش از مفصل از شانه بر افـتــاد          سر های فرو ناشده از تـنه جــدا شــد

آن آتش شیگان که بسـوی تو گــشــودن         دیدیم که از میل تفنــگ کـــی رهاشــد

خامش نشد از جور زمان شعله فــریـــاد         ویرانه خاموشی تو کانـون صــدا شــد

هر بمب که در سینه ایوان تـو گـل کــرد         چون سایقه غوغاگر فـریاد چــرا شـــد

کاشانه شکستی چـه مــردانه شــکســتی         آهنگ شکن های تـو آیـنـده مــا شــد

فریاد جهان گیری تو پیـچید به هــر کــوه         دیـوان درت مــنـبـع انـوار خــدا شــد

هر زخم که بر پیکر زیبای تو بنــشــست         عـبـرت کده مــدرســه مــلت مــا شــد

ســیـمــا بلادیـده خـونیـن تـو امـروز

چون کعبه پرستش کده خلق خـدا شـد