مژگان ساغر: 31 حمل 1388

برای سنگ مزارش سروده ام

مادرمرامپرس دلـت ازکـجاست  تنگ        تااین فضای غربت بـی منتهی است تنگ

مادرمکن خیال که تنهایی ام کم است        راهــم سیـاه و جــاده بی انـتها ست تنگ

ازصورت غمین توام دل غمین گشت        این خانه های چشم به اشکم بجاست تنگ

اینجا نه خواهریست ،نه ما رابرادری        سودای جان به جانی دنیای مـا ست تنگ

ما د ر بیا بیبین که نا چا ر  شـد پسر         بــر دختـر تــو ساحـهء دارالفناست تنگ

ما را بزرگ کرده یی ،مادر بخون دل        ای بی خـبر که صفحه دنـیای ماست تنگ

ما د ر که رفته  و ملالـم ند یـد ه ای

قلبم شکسته خاطرمن تاکجاست تنگ

مژگان ساغر

سال ۲۰۰۷