شعری از : مهندس شاه امیر فروغ: 12 جوزا 1388
اهدأ به پیشگاهِ مُعَلِم ، این شبچراغِ روشنایی بخش و این شمعِ شب ا
فروزِ راهِ زندگی .
چـــراغِ زنــدگی
ای مُعــَلِم ! ای چـــراغِ زندگی ! ای نوایت خُوشترازصوت
هزار
غُنچۀ رنگـینِ دَرسَت بــهــرِ من پـاک و خوشبو ترزگلهـای
بهار
ای که بـالطف وصفایـت،سالهـا بی تـوقع ،روحِ من پرورده یی
ای که بـا شهبالِ نـیرومـندِ علـم بر فــرازِ کهکشانــم بُرده
یی !
قلب من خوانَد برایت این سرود: درس هایت،شبچراغِ زندگیست
بی ریا گویم که در شهرِ دلم
آسمانی تر،زنامَت نام نیست.
خرداد ماهِ سالِ یکهزاروسیصدو پنجاه وسه خورشیدی
شاه امیر فروغ دانشجوی دانشکدۀ مهندسی دانشگاهِ کابل