عبــــد ا لغـــفور امینی: 23 جدی 1387

دعاییه

یا ا لهی دست بی آ زار ده ما را و بس        تا که آسیبی نبیند از سوی ما هیچکس

راه دیـن  وراه نیـکی را نصـیب ما بـکن

کن نگه ما را تو از جمل هوا ها وهوس

یا ا لهی کبر وخود خواهی نصیب ما مکن      تاکه عمر ما به هیچ وپوچ نگذارد عبث

تو بزرگ هستی و دربارت در ا مید ما ست

تا ا بد ما را مـکن درمـا نـده نزد هیچ کـس

نور قرآ ن را به جان وفلب ما تنویر کن        تا نبا شیم غا فل از یاد تو بهر یک نقس

هیچ کس می نشنود آ واز بی سا مانی ام      غرق در بحر گناهم شو به من قریاد رس

ما گناه بســیار  کر دیـم ای خـدا ی مـهربـان

پیش فضل و لطف تو با شد گناه ما چو خس

کن رسولت را شفا عتخواه ما در روز حشر     توشه بهر آ خرت همرا ه ما با شد به خس

کن امینی را  هدا یت بیشتر در راه نیک

تـا نـگردد بـا عـث آ زار بـهر هیـچ کـس

*****************************

دل نا توان

دل برده ای وخویش زچشمم نهان مکن          خود کشتهء مرا وبه  مرگم  فغان  مکن

خوا هی  ا گر  توراحت د ل را کرم نما            برشانه زلف مشک فشان را فشان مکن

رنج وتعب  زعشق  بسی  د یده ام  بیا            ما را به درد هجر دیگر  ا متحا ن  مکن

از بهر  مقدمت  به چمن  خیمه   میزنم            نو مید م ا ز بها ر وگل و بوستان مکن

رنج   زیا د   د یده ام  ای  نا زنین  مرا           د یگر  عجین  نا له و آ ه و  فغان  مکن

بگذا ر صبح و شام  بیایم  به  کو ی تو           منعم ز خا ک بوسی ا ین  آ ستان  مکن

را ز  د لت   همیشه   نگهدا ر در د لت           آ نرا برا ی هر کس ونا کس  بیان  مکن

بر لا ی  زلفهای  سیه  شا نه  کم  بز ن           زین بیش پاره  پاره  دل  نا  توان  مکن