شــعری از : مهــندس شـــاه امیـــر فـــروغ

در پــای هندوکـــش

کـــوهِ هنـــدوکش ، متیــــن و بـا وقار

نــــرم بینــــــد ، سوی آن نـیــلیِ دور

پیـــکرش ، انــــدر فــــــروغِ آفـتـــاب

پُر صلابت ، پُر ز هیبت ، پـُر غـــــرور

***

می وزد بر سینه اش  رقصان ، نسیم

بوســــه گــــاهِ آب بـــاشد ، پـــــای او

دیــــــده اش ، جز آسمان هــا ننــگرد

جز فلک ، با کس نباشد قصـــه گـــــو

***

دامنـــش ، رنـــگیـــن از گلهـــــا بُوَد

پــیش پــایش ، رقص دارد ، آبـــگیر

نـــرم می لـغزد به روی صخره هاش

آب هـــای ســـردِ یخــچال هــای پیــر

***

زین همه فر و شکوه و شور و عشق

شــــورشی پیـــچد ، درونِ سینـــه ام

وز خــروشِ ممتــد و یـــکریــزِ رود

زنـــده میـــگردد ، غـــمِ دیــرینـــه ام

***

می نشینـــم روی سنــگی ، پـــای آب

می نیـــوشم از نـــوایش رمـــز و راز

بــــوی عطرِ نــــامِ حق ، از گوشه یی

 گـــویـــدم : بــر خیــز از بــــــهرِ نمـاز 

***

تابستانِ 1353 خورشیدی « در پای هندوکش »

شاه امیر فروغ دانشجوی مهندسیِ دانشگاهِ کابل

***

در تابستانِ سالِ 53 خورشیدی همراه با بقیه دانشجویانِ همدوره ، بصورت سیرِ علمی در معیتِ جنابِ مهندس عبدالصمد سلیم استادِ درسِ زمیـــن شناسی ، راهی سالنــگ شدیم و این شــعر بنا بــه درخواست ایشان در همانجا سروده شد و یـــک نسخــۀ آنرا ایشـــان در همـان روز از من دریافت نمودند ، یادِ شان گرامی .

مهندس شاه امیر فروغ