|
مولانا
عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور، کانادا: 29 دلو 1387
دیدم آغشته به
خون
دیدم آغشته به خون
پنهجۀ دیندارتــــرین زیرساطور بردگردن ابرارتــــــــــــرین
لیدرچوروچپاول به
همه دارومــــــــــــدار آیۀ فتح وظفرمؤمن
غدارتـــــــــــــرین
دین کجادارد
اگردرهمه ادوارحیـــــــــــات دست الفت
نکشدبرسربیمارتــــــــــرین
مهرباطل بزندبرورق
ودفترحـــــــــــــــــق خلق بیچاره ازآنست
دلازارتـــــــــــرین
به تطاول ببرد مال
یتیم و دیـــــــــــــگران ریش وعمامه بسررهزن و طرارتـرین
خفته ام درهمه شب
بردرکاشانۀ مــــــــور روزپامال رۀ مردم بی عار
تــــــــــرین
میزند شور نمک
بیخبران بـردل ریـــــــش سوزداردنمک زخم
پرآزارتریـــــــــــن
مرده به دل که
ندارد غم ابـنای بشـــــــــــر بشکند دست خرف
پروروجبارتــــرین
جمع وجورارنشود
اهل هـنردردل شـــــــب افتدهریک به سراپنجۀ خونخوارتـرین
حزب اگردررۀ وحـدت
بنـهدگام درســــــــت میکشد نقشۀ یک کشورگلزارتــــــرین
باش درمیهنت
امـروزبه فـرمــــــــــان ادب باغ جمعیت ماراگل بیخار
تــــــــــــرین
بهره گیرم زهنرهاش
بدســتور خـــــــــــرد آرشیفش بود انبارپرآثار
تـــــــــــــرین
میبری زورق
مقصودبه آغوش مــــــــــراد نیست همسنگ توسردستۀ رهوارترین
گرنیای بخودای
مایۀ تفریق و نفـــــــــــــاق میکشم پای توبرصفحۀ (پندار)
تـــریـن
سنگ راموم کند پند
خردمندوحکیـــــــــــــم درصدف نیست ازآن گوهرشهوارترین
ازشرارنگهش رخنه
فتد بردل سنــــــــــــگ کلک حسرت بگزد خفته و بیدارتــــرین
گرچه ونکوورزیباست
به گـیتی چوبهشـــت نیست زیبا چوگل دامن فرخار تــــــرین
نازم آنرا که به
(فرخاری) دهد قــول شـرف
میشود دررۀ وحدت
همه را یــــارتــــــــرین |