میرزایی  : 16 جدی 1387

فلسطین باز میسوزد، عدالت میشود پنهان !

کجا شد؟ رحم انسانی، کجا شد ؟ رسم دیوانی            زمین از خویش میترسد، خدا از شـر شیـطانی

چه علتهاست؟آدم را که چشمش کورحقبینست           عدالت بی جسارت ، بنده بودن رسم وآیینـست

یکی با نخوت وزور و زرش ویرانــی میـکارد            دگر از دورمـی بیند، بـــه لبخـــندش دل آزارد

یکی درخون غلتانست وجان درکف گریزانست             یکیرا خانه ویرانست وبی یاراست وبی نانست

هیولا جنگ میخواهد، بسا نیـرنـگ مـیخواهـد             زمین وسنگ میخواهد،فضا را تنگ میخواهـد

هـمـه منـکر زگفــتار گـهر بـارتـو سـعدی انـد؛             بنی آدم ز یک پیکربود، لیـکن به دعـوی انــد

چنان گرگها در خـوردن خـود پیـشی میگیـرند             بـجــای احتــرام ونــاز، پـا در پــای تــذویــرنـد

عـدالت اصـل بیـنـش دربـن وبیـخ بــشر باشـد             خدارا از چنین اوصاف انسان خوش نظر باشـد

بـنـای دادگـر نـظـم آورد، بـــرپـیــکر گیــــــتی             بدی بنیاد بر اندازسـت وگیـرد جـان هــر نیـکی

فلسـطین باز میـسوزد، عـدالـت مـیشود پنـهان             کجا شد حق؟ که تا گـوید سر نی رابه ایـن وآن

سـران وحـاکـمـان دهـر، ســر جـنبان شـیطانند             کلوخ انـداز بر آن پیـکری بی جـسم وبی جاننـد

فلـسـطیـن بـاز میــسوزد، بســـان تاکـهای مــا             بـسر میـباردش بـاران بی آب ، مرمــی بــی پــا

عجــب پیـوند بـی رحمـی سلـیمانخـیلیان دارنـد             کـنید باورکــه در فـکر زمــین وزربـهم یــارند!

به هستی یک سرمو در دل ایشان ترحم نیسـت             به غیرازخود،دراین تیره،ظلمرا یارمردم نیسـت

زمـین وآب ورویـش را،کـجا تـابـش بـود اینـجا              زمـــان وزنــــدگــی را مــیل آرامش بود اینــجا

غزه در آتش بی رحمی سوزانست وگـریانـسـت            جــهانداران بیـــن المــللی،را فــرق انسـاـنســت؛

« نشاید که نامت نهندآدمی» دراینجا کارگرافـتد            گـــرفت  انتـــی انســـانی، شمـــارا زود در افتـد

فلسطین باز یابد، خـویش را در پیــکرخویشــش            دهــد جــان تـا ببــیند، صـورت ســیرتگرکیشش

بپایان میرسد رنج وبه خـاطــر زنــده مــی مــاند            نکو کاری فــقط در یــادها پــاینده مـــی مـانـد !

هوای نفــــس شـــیطانی، ذ لیلـــت میـــکند آخــر           ضــمیـرخواســت حـیوانی ضلـیـلت مـیـکند آخـر

دل تـــاریـــخ بـگـــندد ازبدیـــــهای ســتمـــگاران           یــکی نــام بــدی مـانـد ز ایشــان بـهر فرزندان!

فلسطین زنده  گردد مثل ققنوس از وجود خویش

ببالد سرکشد در آسمان هست و بــــود  خویــش

 منظور از سلیمانیان= برتری جویی وفاشیستی قومی است ، که بهر صورت محکوم به فناست.

5-1-2009