عبدا لغفور امینی

فرجام زند ه گی

جها ن نـما نـد و جـورو ستـم نمی ما نـد             غــم و مـشقـت و رنـج و ا لم نـمی  ما نـد

به عد ل بـا ش و تظـلم روا مدا ر بـه کس            چـرا غ ظـلم کــه تـا صـبحـدم نـمی مـا نـد

حلا ل خواه زخـدا وند و کـن تـمیز حـرام             حـق کسـی بـه کسـی ذره هـم نـمی مـا نـد

تـو انـگری تو اگر تـو شـه ء درست بکن             کـه بـر تو ثروت و ما ل و درم نمی ما ند

غـریـب وغـربـت او تا ابـد  کــجا  بــاشــد             به شـاه عـزت و جـا ه و حشـم نمی ما ند

چو می رسد ا جل مطلـق از پـی مـن و تـو           زجــا جـهیـد ن مـا یــک قــدم نـمی مـا نـد

یقـیـن بـدا ن کـه فنا گـشتـنیـسـت دا ر فـنا             دریـن جها ن ا حد ی بیش و کم نمی ما ند

چو  روز  حـشر  همه   میرویم  نزد  خـدا            سـوا ا حـد مـن ا لـنـا س هـــم نـمی مـانــد

نه کوه ماند ونی جوی وجرنه دشت ودمن            هر آنچه دجله و رود است و یم نمی ما ند

هر آنکه نیک خصا ل است ونیک اند یشه             سوا زسا حـهء لطـف و کـرم نـمی مـا نــد

هرآنـچـه نـیـک و بــدی کـرده ایـم در دنـیا            بـیرون زد فــتر ما یـک رقــم نـمی مـا نــد

حسا ب می شو د همرا ی ما به رویت آن

کـه جـای طرفـه گـریـز و نـد م نمی ما نـد