شعری از : ناهید خرم « فروغ »
فریاد
هرگز هرگز هرگز
هرگز کسی را ندارم .
کجاست کسی -
که مرا درک کند ؟
و تو ای شب !
ایشبِ سیاه و توفانی
آیا تنهایی پر از یأس و اندوهِ مرا
درک خواهی کرد ؟
***
باز من بیتابم
و در انتظارِ روزی -
که مرا درک کنند ...
ولی انتظار
آری در لحظه لحظه
انتظار و خوف
مرا همراه است !!
چه کسی درکم خواهد کرد ؟
***
در کوچۀ درازِ تنگ و تاریک -
و پر پیچ و تاب
و خاموشی در خاموشی
منتظرم ...
از دور صدایی -
می آید
آه باز هم صدایی
صدای وحشت و خوف
صدای اندوه و غم ...
چیزی نیست
آه چیزی نیست جز غم .
***
اشک های من ، اشک های من -
صدای قلبِ من است
ولی دریغ و درد که هرگز -
کسی حس و باورم نکرد
اشکِ من باز
برای چه و برای چه کسی -
میچکد ؟
اما تا دمِ مرگ خواهد چکید ...
و تو ای تنهایی !
شاهدی که قلبِ من پاک و -
روانم خسته است .
***
خسته ام من
خسته خسته خسته
خسته از نا مردمان و ناکسان
و تو ای زمانه
بی رحمی روزگار را
شاهدی -
و بیگناهی مرا .
***
فریاد فریاد فریاد
فریادِ من فراتر از -
زمان است .
من انسانها را گم کرده ام
من از همه دورم
نه ، همه از من دورند
همه مرا نمی فهمند ...
آخر چرا و برای چه ؟
برای چه ، برای ...