|
کاکه تیغون
شوق غزل جوشی دُمـب دل را بـه تـقــاضـای غـــزل مــی مــالـم کـنـج پـَســخانــۀ آن هـــر چـه بــود مـی پـالم می خورم نان غزل جوشی و لب چـوشـی دل از هـمـو نـان عـجیب است کـه گـه بــی حالم نان من نان غریبی ست که نامش شوق اسـت می خـورم گرده کـفک می شوم و خوش حالم شـوق دلـبــاز و غـزلـسـاز مـرا هـمـراهـســت شُـتـرک مـی زنـــد، از فــتـنـه چــو مـالامـالـم بـی هــمـــان، بـاب کِــلِـک دَنــدَۀ دجـال شــوم خــطــری درگــذرد هــفـتـــه و مــاه و ســالــم ســیـنـمـای دل مـن فـلـم غـزل مــی خــواهــد بـی ســبـب نـیسـت اگــرهــم بــه هــوای دالــم لـب و یـا ســینۀ کـٍـس تـا غـزلــی رنــگ آمـد لب به لب سینه بـه سـینـه سـت هـمـه احـوالـم از طـبــیــبان غــزل گـمـــشـده امـیدم نـیســت گــرده را دیــده و گـویـند کــه مــن اســهــالـم غزل شوق همان بود و نمی دانستم پـشت دیـوال دلـم آمـده،مـن دیــوالم |
