مولانا
عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور، کانادا: 18 حوت 1387
گل بشگفته
زنان الطاف
ذات کردگارنـــــــــد گل بشگفتۀ باغ
بهارنـــــــــــــــد
همی درگلشن
ابنـــــــــــــــای آدم درخت مهروالفت
رابکارنــــــــد
فرازکهکشان
اســـــــــــتارۀ روز چراغ روشن شبهای
تارنــــــــــد
شرف راآیت
روشنترازمـــــــــهر زمین راآسمان بی
غبارنــــــــــد
فروهرشیوه
دربزم گل و مــــــــل خروش صوت وآوای هزارنـــــد
جهانی راکه
دانش روشناساخـــت درآن بگزیده وصاحب وقارنــــد
نه دین زان
طرفه تربیند به عالــم که گیتی رااساس
استوارنـــــــــد
شودآبادا
زفکرش جهانـــــــــــــی چونیسان ازصدف انسان برارنـد
بنای زندگانی
رااساســــــــــــــند به طفلان
مادرپروردگارنـــــــــد
چوآتش شعله ور
درملک هستــی خس وخاشاک ظلمت راشرارنــد
ببندد گربه تو
پیمان تزویــــــــــج چوسنگ صخره تاپای مزارنــــد
عفاف و
باتمیزوقلزم خیــــــــــــر زمردان خوبترعصمت
شعارنـــد
صداگویی که
آواز سروش اسـت ادب راخالق نقش و نگارنــــــــد
نسیم صبح را
پیرایه بخشنـــــــــد شمیم نافۀ مشک
تتارنـــــــــــــد
نمیدانم
چرادرقرن موجـــــــــــود گل پژمردۀ این
روزگارنــــــــــد
علوم افراشت
برافلاک پرچــــــم
هنوزان
بستۀ اوهام پارنــــــــــــد
مگراینجا که
ظلمت دردل شــــب
حریم
نابکارشام تارنــــــــــــــــــد
بدست طالب
فرسوده اندیــــــــش زمورافسرده تردرقعرغارنـــــــد
ویادربند ملای
سیــــــــــــــــه دل به چنگال حریص ونیش مارنـــد
ازآن آزرده
وخواروپریشـــــــــند جهالت پیشگان
دراقتدارنــــــــــد
برویش بسته
بینی درب مکتــــب زبون پنجۀ
هرنابکارنـــــــــــــــد
زدژخیم حوادث
سخت رنجـــــور زخون دل برون صد داغ دارنـــد
چرا(فرخاری)این سیما به تلخی
به فتراک ددان
شیرین شکارنـــد