محمد ا صغر( عبا د ي ): 11 ثور 1388

هــوای تـو

میــروم هـــرطـرفی ، هست هـوا ی توبه ســر         ګــربه ګل می نګـرم ، روی تـوآ یــد به نظــــر

را ست ګویم کجا ست ګل ،هـمه خارست بد ان          که خـلد بی روی زیبـا ی توهـر د م ، به نـظـر

ا ي کـه رفـتی وببــٌرد ی بسی آ ســــا ن زمــا          صبروآ را م وقـرا ر، ا زد ل وهـم هـوش زسر

نیسـت پـروا ی ســروجـا ن مـــرا ، لیـک بـود          ا ین د عا یکــه : خــد ا ا زتـوکـند ، رفع خـطر

لا له رویـم ! چـود ید ی لا له ، زمـا یا د ی کن          زا نکه ا زهجـرتـوچـولا لـه بـزد ، د ا غ  جګر

ما که یک د رس زمکتب ، نه شد ا زیا د کنیم           آ نچه کـه درس و فا بود ، هـمه ا زیا د وزبـر

نـد ا رم نمـبرسـل فـــون وا یمیــل آ د رس تـو          تا به هــرلحظه بیګـیرم ، زتوا حـوا ل وخـــبر

چــوبـه ا بنا ی بشر، ا زتـوګـهی شـرنـرســــد           سخت یقیند ا ربه خد ا،کس نرسا ند به توشـر

زند ه با شم که نوا زد ګوش د ل با زصـد ا ت           زود برخیـــز! بـرونــا ن بیـــا ر، شــیروشـکر

شــا م ګرد ید ه به مــا روز، خــد ا یا مـد د ی

کـه بیـا یـد زســفریــا روشـود شـــا م ، ســحر

ا پریل ۲۰۰۹-  برا متون – کا نا د ا