محمد ا صغـر(عـبا د ي)

ا مـروز

زبــا م ود ر، غـــم میــبا ره ا مروز          به هـرسورا کت وبـمـبا ره ،ا مروز

بـه هـــرکـنج وکـــنا رملـک ویرا ن          مرد م یا بی ، با قلب، پا ره  ا مروز

د ریغ گویـم ویا ا فسوس ، ند ا نـم          ویا هرد و،که سخت بیکا ره  امروز

چـومـید ا نـــم که با ذ کـرکلـمـــا ت          نمیشـه د رد میـهـن ، چا ره ا مروز

مردم نیم نا ن ونیمه ا منیت دا شت          زلطـف د وسـتا ن ، نـد ا ره  ا مروز

وقــا رِغـرب ود ولــت پیش مـرد م          چوخام خشتی،درآ ب میشاره ا مروز

کسی را جا ن گرفت، سردی وفا قه          کسی را میکـُشـد ، خُـمـپا ره ا مروز

نه وقتِ توچه کرد ی،من چه کرد م          کـه فـقـط وقـت ، وقـت کا ره ا مروز

به یقین مرد مید ان ا ست، آ ن کـه          زد وشی با ری را، بـرد ا ره ا  مروز

ا کتبر- 2008 - برا متون – کا نا د ا