کاکه تیغون

معنای تجدد

شاعری یک شبی یخدان دلش وا می کرد

خـویـش را دردل آیـینه تـمـاشـا مـی کـرد

رفـتــه انــدر پـــی اجـداد تـجـدد بــه اثــر

که زمان گشته دگر، کار جهان گشته دگـر

گشته بر وزن برآشفته که ای خانه خراب

از کجا آمده ای کــز رخ مـن برده ای آب؟

گه چو سنگی و سر شعر مرا می شکـنی

گه چـو آغـوش کـفن نرم ولـی پر مــحنی

ضربه یـی تـوسـت که دیـوار دلـم غلــتیده

یک دو کـیلو مـددی کـن کـه دلـم تـرکیــده

غرقۀ بحر عروضم کـه بـه سـاحـل نرســد

باد لعنت به تو ای وزن به هفتادو بـه صـد

بـاز بــر قـافیـه آشـفـت کـه ای فـتـنۀ دهــر

قهر کردی به سرم شهد مـرا کـردی زهـــر

در کمال پدرت هیـچ کـــسی شــک نـــکـند

مادرت دیده کسی نیست که چَک چَک نکند

ای کـه در قــوم شــریـفـی و محـمـد زایــی

مصرعی تازه نـگردیده کـه پـس مــی آیــی

رفتنت جشـن و ولـی آمـدنت مـثل عـزاسـت

سختی دیدن تو سخت تــر از روز جـزاسـت

کــی؟ کــجا؟ قــافــیه را قــافله ســالار شـده

زانکه هر قــافیه انــدیــش خــرانبــار شــده

شانۀ قافیه بـر ریـش ســخن، بــد ذوقیــست

بد چــو آواز هــمه بـی هنـران شـوقیــســت

ای تـــو بـــانــوی کــلام کــهــن و دیـــروزه

گر چه من بحر نـیم از تــو شــدم در کـــوزه

نوبـت بــعد بــرآشــفته زبــان را مــی گــفت

شعر بس، شیر هم از ترس تو می باید خـفت

آن طرف فاعل و مفعول و صفت در کار است

این طرف طبع ظریف مـن از آن بــیزار اســت

شعر از طبع روان اسـت، گــرامــر چــه کــنم؟

آنچه گفتست بکن! کی بــشود؟ هــرچــه کــنم

صدف معنی خــوش، بحر زبــان میــخــواهد؟

یله کن تیر، که گفتست کــمان مـی خــواهــد؟

شعر خوش این همه دستور زبان را چـه کند

آخر این صنعت و معنی و بیـان را چــه کنــد

آنــچه نیــما بــه ســـر وزن نیــاورده ، بــیار

گــلم قــافیـــه را جــمــع نـــمــا ، دورش دار

بدعتی کن تو که یــک شـــاعر دنیـــا نـــکند

کار نو، مکتب نو، آنــچــه کــه نیــما نــکــند

مشت زن بر دهن هرچــه زبان اســـت زبــان

چونکه خود سستی کار تــو از آنســت از آن

هر کجا فاعلی بودســت تــو مــفعولــش ســاز

مصدر و فعل و صــفت را نخــری جــلوۀ نــاز

دیده وا کن که زبــان مــاضــی مــطلق گشــته

غارت دختر و نامــوس سخــن، حــق گــشتــه

دیـگــران قــافــیه و وزن بــه غــارت بــردنــد

هــله مــی گـــیر زبــان را که بــکارت بــردنــد

اقلا ً این کـه دگــر کــار تــو مــحــسوب شــود

در قــطار فــضــلأ نــام تــو مــکتــوب شــــود

شــهرآشــوب بــپـــرداز تــــو ای مــایـۀ نـــاز

کـه بـبـــینـــند و بـگــویـنـدو دهـان مـانـد بـاز

بر فـلک زیـنـه بــیفــگـن  زتــجــدد، یــا هــو!

که بـگـوینـد : بـــلا کــرده ، هـمـاوردش کــو؟

مــعنــی تــازه بــه ایــن واژۀ پُــر دبــــدبـــه ده

خوش قماریست بزن! هرچه شود ، یک شبه ده

دَم  دَم ِ دُهــل تــجـــدد زدو گــوشــــت نــبـــری

خود بخوانی ، بسرایی ، بـــفــروشی ، بــخــری

می رود هرچه جــدید اســــت به هر بــرزن و کــوی

خود بخوان ، خود بسرا ،خود بشنو ، خود تو بگوی

جنوری 2001 ، هامبورگ ، کاکه تیغون