بصیراحمدمهاجر: 18 حمل 1388

خلای قدرت

اول  حمد  خدا ،  سپس   سلام    به   شما           و  بعد   نوبت    نقد   من    و  ملک    خدا

هدف زملک خدا کشوریست کـه  ما  داریـم           بلی همان  که   ما   سخت   از  او   بیزاریم

نگاهی  پرت کنم  بس   چقر   و   با   پهنا           که   این  هنر  ز من   آید    در سخن   تنها

گپ های داغ   درین   جا   سیاست   است           و خاص و خاص   کرزی   و  ریـاست  است

رئیس منتخب؟ این شاه شجاع میهن دوست          همان  که  عاشق  طالب   و  دشمن  ناتوست

همان  که   نقطه   ختم   وبای   طالب   شد          رسید به کابل و قدرت  چو   دیـد   طالب  شد

تمام  دوره   او   را   نظر   فگندم    خوب           کمی  جدا   کردم  تخم  پوچ   از    مرغــوب

چو او  رسید  دمـوکراسی  آورد   و  آزادی          اول    خطاب   بـه   ناتو   بگفت   ،   آزادی

میان  طالب  و او  فرق  چیست  در  کشور          جـناب او  دو فیصد   خــوب است  ز  طالــب

گذاشت  فیته  و تیپ ، فلم و سینما  باز شد           دو  باره   قصه   لکشمی   کپور   آغــاز شد

صدای دره  جیمز باند  نهی   بر   معروف           که  کرده  بود   حیات   و ممات  را مـوقـوف

به  زور خمچه   ایساف   و  بازوی  ایشان          نماند   یکی  به   کابل   از  آن    گاو میشان

زغرب هرکسی  بیکار  بود،  کبیر - صـغیر          صد ا  نمود   و  مقام  داد  هر   کدام   وزیـر

تمام   دفتر    و   دیوانش    شهکاری  بود          وعزل و  نصب   وزیرانش   ابتکاری   بود

یکی   زبین  نوابغ   وزیر  فرهنگ  ساخت          همان جوانک گوشتی که،بعدبه فرهنگ تاخت

دگر  وزیر دفاع  ساخت دلیر   مثل   ضرار           اول  نفر  هم  او  بود ،  کـرد  ز جشن  فرار

هدف   ازین  همه    نام   و مثال   من  اینه          که   مرحبا     بفرستید     به     این  کابینه

در طول  دوره  خدمت  بگو  چه  ها  ننمود           بر رخ تو  نکرد  سرخ ! و  چشم  من  کبود؟

یگانه چیز که گران شد پوست  قره قولیست           و باقی هر  چیز  دیگر  بقدر  نرخ  مولیست

 به  چند میلیون رساند، صفر فقر و بیکاری         زهی به  این  همه  کار   اینقدر  غم  خـواری

فساد  ،  رشوه ، دزدی ، اختلاص   و  باج           منع نکرد  که هیچ ،  داد   رونـق   و  رواج

به   یکته   خار  تلاش  کرد  تا  خزان   کند          که هوش وعقل و  ذکای  خود   آشکار  کـند

حکومتی     بنا    کرد   بـدون    صدراعظم          بگفت نکوست وطن را، یک  مفت خور کــم

تمام   مصرف  دولت  ز غـرب  تامین  کـرد           به زور مرک  همسایه  اسپ خود  زین کرد

سرک   پشت  سـرک  ساخت  فقیربعد  فقیر          وگفت گدای  وطن !  این  تو   و   جاده  قیر

مگو که  دولت  و  دستگاه  او  نظم  نداشت           خودش نخواست ،هیچ گاه چنین عزم نداشت

خلاصه درطی چندسال هـرچه کردهیچ اسـت            ثبات ملک  ز دستش  اسهال   هم پیچ است

درین  مقام  نرسیدی  مگر  به محبت بـوش           قضا نصیب تو کرد ملک نصیب  او  پاپـوش

ولی  حقیقت   تلخ  این  است ، بیرار از مو           گرفته   اند   همه   زور   و  اختیار   از  تو

زمام  کار درین  شهر  بدست   ایساف است           جناب چوگفت مــن هرکاره ام گپش لاف است

چه  او  بود  چه  کلبی  چه  احمد  و محمود            روال   کار   عزیزان    همان   خواهد   بود

دیاری   را    که    ندارد   یک  قران عاید             و هم   ز پشت  گره  کرده  اند  او را  ساعد

اگر  دو  روز  نرسانند   آب  و  نان  بـرش            تو   روی    پا    نبینی   ستاده  یک  نفرش

کمی   نظر  به   خویش   گـر  کنیم  مـیدانیم           به    پشت    قاطر    مردم      خــرسوارانیم

 دگر   معنی    ندارد    جناب    بـود   نـبود           مهم این است ،پلان  حسین  چه  خواهد  بود

 گره  کار   عزیزان  به  دست   اوبـاما ست           بپرس   ز کاخ   سپید ،   واقعآ   اوباما ست؟

تمام    کا ند ید ان    شوق   او  می  جویند            و هر  چه  گفت  حسین جان  همان میگویند

به   فکر من ، ضرورت  به انتخابات نیست           بگو به صوفی و درویش وقت طامـات نیست

چه سود این همه پول خرچ همچو  یاوه کنند           دهند به خلق فقیر ، خرچ   یک   پیاوه  کنند

اگر به عوض  کرزی  مثال ، پری گل  ششت         همان پیاده و شاه است وزیچ کشت در کشت

برای  آن    که   کدام   ناخدا  رسد  در شط           میان   هم  بگذارند    قرار،  شیر   یـا   خط

ضرور  نبود  که   گپ  را   اقه   کشال  کنند           تمام ثروت ملک   را  کیف   و   حال   کنند

خلاصه قدرت درین شهر نهفته در  ناتوست

که هرچه میکشیم ما ، زدست  این  شاتوست