|
محمد ا صـغـر( عـبا د ي )
خوا ست یتــیــــــــــــم جـلسه ی با شکوهی بود برپا که د رآ ن جمعی ا زصغیروکبیر ززن و مرد وطفل میهن ما د ا شتند ا شترا ک ، تا د ا نند که با ز حکا م ، چه گوینــــــد به مـــــــا ...... ؟ با ز د وستا ن !!! چه خوا هـــــــنـد زمـــــــا ؟ **** چند زحکا م وچند زمیهما نا ن با تکبروغرور ا ز خد مت !! د رچند کـوچ مخملی وقشنگ لم د ا د ه ، و ه چه سرحا ل وچه مست ..... توگویی ذ ره ی غم نیست ، به جها ن ****** یکی د ویی ، زمیهما نا ن وحکا م بکرد خطا ب به خوا ص وعوا م زتروریزم وحق زن ، گفتند هـم زکمک غرب ، سخن گفتند زحقوق بشروبا زسا زی چند کتا ب گفته ، وبود ند را ضی ****** مگرآ نجا ، گوشه ی ا ز زمین چند طـفلی ، نشسته زا روحزین یکی ا زجمع آ ن همه میهما ن د یـد طفلی ، که میکند گــریــا ن د ا د د ستوربه سربا زا ن محل طفل آ رید ، مشکلش کـنم حــل ******* برسرطفـل د ست کشید ه ، بگـفت : چوتوطفلی بد ید م ، با ری نخست بگو: چه د رد ویا چه غم د ا ری؟ بگو: د رزند کی ، چه کم د ا ری ؟ سا ما ن با ز ی ، یا که خورا که ..... بکس مکتب ، یا که پوشا که ؟ بگو: برتوبدهــم ، آ نچه که خوا هش د ا ری ... بس کـن بس ، چه نا لـش د ا ری ؟ ***** طفل گفتا : ا گرکه را ست گویی ؟ و د رضمیرتا ن نه ا ست ، د ویی ...... بی گـنـــا هـــا ن به بمبــا رد ما ن ، نــه کــٌـشیــــد پـــد رومـــــــا د ر، بمن پس بـد هـــــــــــیــد.... ا کتوبر 2008 - برا متون – کا نا دا |
