محمد ظاهر ظفری: 22 جدی 1387

(خون)

بوی خونـــم هرزمان آیـد  هـمی         اززمــین تا آسمــان آیـــــد همی

عصرما رنگین زعصررود  کــی          مرگ ما را بـوســــتان آید همی

کشوری کواعتلایش صعب وتعب         دردها را پا ســــــــبان آید  همی

صلح دیو است وسلامت اضطرار         دیــو بــرما ســا یــبا ن آید همی

ازغرورما کـــفن آســـوده شـــــد         گورما را پرنــــیان آیـــــد  همی

جا ن ما تقـــد یم جان د یــــگران         این پیـــام ازد یــگران آید  همی

ملـــتی پا شــــیده درپای نــــفا ق         نرد بان در نرد  بان   آید   همی

رهبران درفکرخد مـت صـا بـرند          سازوبرگ ازرهبـران  آید  همی

ما گرو دربــــند نانی  زیســــتیـم          زیستـــن ازما نهــــا ن آید همی

گرگ نان است ویتیمان طعمه اش         طعــمه ها بربــــیوگان آید  همی

ازلبــاس ما چمن آشــفتـــــه شــد         چون به خون ترشادمان آیدهمی

خانه هامان گور هـای تنـگ تنـگ          تــیرگی کزاو نـــشا ن آید هـمی

دربـــهای جان یک  تــن  غــیرما          یک هزارش رایـــگان آید هـمی

جان ما ارزش نــدارد  یک  جوی          جو زجان ما گــــــران آید هـمی

سرزمینی کـــزجفا یش  خیره  کل         چون سزایش وحشیان آید هـمی

دین پوش است وتهاجم رویکــش         این پـــلان ازکافــــران آید هـمی

جهل ما علم است وعالم خیره سر          جاهلان چون سالکان آید هــمی

ای قـضا وای قـدرتا کی  چنـــین؟

سیل خون زیــن آستـا ن آید همی

شب چهارشنبه اول عقرب 1387   کندز