محمد ا صغـر(عـبا د ي)

خــون غریـبـــا ن

ا یکه ا زخون غـریـبــــا ن د ا ري حـا لاعیـش ونوش

                          وا یکه وبــا ل هـــزا را ن بـیــوه را د ا ر ي بـد وش

ا یکه چند سا ل قـبل نبود ت یک ا لا غ لـنگ ، کـنون

                          چـند محا فـظ پشـت د ربا شـند تـرا فـرما ن بـه گـوش

چــــند میگفتی کـه : ا ســلا م ا ست یــا را ن د رخطر

                           حا ل به نا م سمت وقـوم وهـم زبا ن ، د ا ری خروش

ا ز( فلسطین ) یا د میکرد ی همی یا هـم ز( قـد س )

                           وا ، عجـب ، ا کـنون می بینـــم که گشتی ، یـا ربـوش

د اشتی بس قیل وقا ل هرجا ، که ظلـم ا ست وســــتم

                            حا لکـه کـُل ا خـتیا رگشـتـی ظا لمـــا إ هستي خموش

توکه گفتی بس کسا ن را ، بی د ین ومیهن فـروش

                            را ست گـو،د ین کی فروخت وکی بود ه میهن فروش ؟

جـــا و د ا نـه زند ه گی با شـــد ، مـرگ ره ی حــق

                             مــرگ  می آ یـــد ، آ خــــر، بهــــــرآ زا دِ ی بکـوش

بینــوا یــا ن را کجــا آ رند بـه یـا د ، ا ربـــا ب زر

                              د رکجا د ید يکه زوردا رکا رگرفت،ا زعقـل وهوش؟

ا ي ( عبا د ي) بس کـن ، خــرد ه مگــیربرد یگـرا ن

                               بس خـطـا توهــم کـرد ي ، یـا زا حسا س ، یـا زجـوش

د سمبر 2008- برا متون