|
مولانا
عبدالکبیر(فرخاری) : 14 حمل 1388
لاله
دربهارآیین
زرتشتی عیــــان آیـــــد بــــرون لاله چون چشم شفق آتش فشان
آیــد بـرون
ازشگفتن بس که
لبریزاست صحن روزگــار فرش رنگین زمین از کهکشان آیــد بـــرون
کودک گل
شیرمیخواهد زشبنــم صـــــــبحدم تابه پـاس خاطربلـــــبل جــوان
آیــــد بـــرون
خسروگل چون
نشیند برسریـــری خســروی همچوسوسن باربد با صدزبان آیــــد
بـــرون
برمشامم بوی
مشک آید زدامــــــان نســــیم دربساط بـاغ اگردامنکشـــــــان
آیــــد بــرون
گرچه ابراست
مکمن آتش به اقلیــــم حیــات آذرخش ازآستین ارغـــــوان آیــــد
بـــــرون
دربهارمیهنم
ازجنــگ و بــــاروت و تفنــگ دردرختان جــای گل برگ خزان آیـــد
بـرون
جنگ سالاریکه
ازغارت به قارون شد رفیق هست وبودش فارغ ازشرح وبیان آید برون
کلبۀ بیچارۀ
دیـــــگرتــــــهی از آب و نــــان ازکنار روزنش آه وفـغـــــان
آیـــــد بــــرون
ناامیدی دروطن
باشد چـــــو دود تیـــــره دل از درون سـینۀ افــــتادگــــان
آیــــــد بـــرون
ازتزروشاخ سرو
آهنگ حسرت برملاســـت داغ ننگ ازدفتر وقت و زمـان آیـــــد بـرون
سرنوشت ما
اگرافــــتد بدســــــت دیـــــگران گرگ خون آشام وحشی پاسبان
آیـــد برون
لقمه یی نان
گردهد اربــــاب زورواقـــــــتدار بی جویدن لقمه از کنج دهان
آیـــــد بــرون
ضعف ما
(فرخاری) دارد ریشه دربند نفاق
موج بحر ازقطره
های بیکران آیــد بـــرون
مولانا
عبدالکبیر(فرخاری)
کانادا،
ونکوور |