|
|
عبدالغفور امینی: 8 حمل 1388
مبتلا ی عشق تا بـه عشقت مـــرا مبتلا کـرده ای صبح من شام وروزم سیاه کرده ای شرط انصاف باشد کجا کــین هـمه من وفــا کــرده ام تــو جفاکرده ا ی تـا شــده دل اسـیـر دو چشمان تـو با غـــم وغصه ام آ شــنا کــرده ای بامن هرگز به خلوت نبـودی ولیک با رقیبم تــو صـلح وصفا کرده ا ی گوچه بودست تقصیرمن کین چنین با غم ودردورنجم رهــا کــرده ا ی خود خرامی به بزم رقیبان ولی با امینی تو جوروجفا کرده ا ی |
