محمد ا صغـرعـبا د ي 

 

 میهـن عـزیز

 

            ا مـید  مـن  و عشق مـن وجســــم وجـا ن مـن           ا ي میهـن عـزیـزمـن ، ا فـغـا نستـــا ن مـن

            ا ي  فکرمن   وذ کرمن ،  ا ي نا زنیــن وطـن           آ هـنگ  مـن وشـعـرمـن ود ا ســــــتا ن مـن

            یا دِ  زما ن  خوش که به  د ا مـا ن  توگـذ شت            ستا ره ی رخشـــــنـده بـوَد د رشـــبا ن مـن

            مرد خـیزبود ه خا ک وگِلـت ،خا کـت ا ي وطن            زنـد ه گــوا ه تــا ریخ تــو، بـربیـــــا ن مـن

            جــلا ل  تـو ، جمـا ل تـو، غا زی ا مــا ن تـو*           نـور  چـشــم  ملــت  و هـــم د ید ه گا ن  مـن

            جـا نـــم  رود ،  می نـرود  یا د ت  ا ي وطـن            ا  زقـلـب  پرزحسرت  وهــم خون چکا ن من

            خد مـت  به  تـوعـبـا د ت وآغـوشِ تـو بهشت             محروم  مـبا د کس ،  زهـرد و به ســا ن من

            جـا ن  با د فـد ا ی نا م  خوشـت ، نا م نا  زتو            هــمچـو کلـــمه ی  مــقـد س ، بـرزبـا ن مـن

            (عبا دی)  روز  وشب گـذ را نَد به یا د خا ک             خا کِ  که روح  د میـد، د رآ نجابه جا ن مـن

 

                                              جون 2008 میسسآ گا

           * مولا نا جلا ل ا لد ین ، علامه سید جما ل الد ین وغا زی ا ما ن الله