عبدا لغفور امینی: 2 دلو 1387

ما یل د یــــد ا ر

چشم مخمور تو مستم کـرده       لـب تـو بــا ده پر ســتم کـرده

حلقه ء زلف تو در پا ی د لم

زار و افسرده و خستم کرده

لب یا قــوت تــو قــوتم دا ده      که چنین بی خود و مستم کرده

درد عشق است سراسرجا نا

کـه چنـین با ز نشـستم کـرده

تیر مـژگان بـه کمین بنشسته       کـه همـه رو به شکـستم کـرده

مـا یـل و شیـفته ء د ید ا رت

ایــزد از روز ا لـسـتم کـــرده

بهر د ید ا ر مـد د می خواهم      از  هما ن ذا ت که هستم کرده

********************

مخمس بر غزل با قی هیله من

غزنوی

جوا نی رفت ا ز د ستم به فکر ا ین و آ ن ا فسو س

بودم خود کام وهم سرشا ر در عمر میان ا فسو س

نگردم بعد پیری بار د یگر من جوان ا فسو  س

عجب عمرم عبث بگذ شت غافل در حها  ن ا فسو س

ندا رم تحفه جز عصیان شده با رم گران ا فسو س

----------

گهی با دا نش و دفتر بودم هر لحظه سرگردا ن

گهی هم با زر وزیور عبث بودم خو ش و خندا ن

نبود هر گز تلا ش و کو ششم را آ خر و پایا ن

به هر سو در بدربا صد ملا مت هر طرف پو یان

پشیما ن وخجل گشتم مگر بعد زما ن ا قسو س

----------

چه سنگین خوا بهای پو چ بیجا و به جا د ید م

به یار ود و ستان خود زروی مد عا دید م

چه ام میگفت شیطان ا ول وآ خر چه ها د یدم

زد ست نفس شیطان هر کجا رفتم جفا د ید م

به راه غیر رفتم بی گمان ا ندر گمان ا فسو س

----------

همه هیچم تو برو با روبرگم را ا گر پرسی

صدا ی بی صدایم ساز و ا رگم را ا گر پر سی

مقیم بزم فا نی ا م تو جر گم را ا گر پر سی

به وقت جان کنی ا حوا ل مر گم را ا گر پر سی

به سختی حان شیرینم د هم حسرت فشان ا فسو س

----------

زهحرووصل جا نان یکد می حا صل نشد کا مم

به عشق و عا شقی در کو چه عشا ق بد نا مم

نشد یک لحظه تا گو یم برای د وست پیغا مم

به شعر وشاعری قکرم مقصر بوده نا کامم

ا دای ا صل مقصد را نمیدا نم به سو د ا و فغا ن ا فسو س

--------

ا مینی کو کجا شد لحظه های را حت عمرت

ندا نستی تو گا هی ا حترام وحرمت عمرت

گذ شت آ ن جمله تا ب وتوا ن و طا قت عمرت

هیله من کی بد ا نستی تو قد ر و قیمت عمر ت

پشیمان گر شوی سودی ندا ری بعد ا ز آ ن افسوس