سید همایون شاه عالمی:15حوت1387

مردم شناس

من  دل  آئینه  دارم  نیستم   مردم شناس          مارها  در آستین  بود  دور  کردم تا  لباس

سر بلندم در قناعت  قانع ام درخشک وتر         حالت درویشی  ام   را  آشیـانم   بی  پلاس

کنج خاموشی به عزلت گنج ذکرحـق شود         عاری ام من  با خـدا از شرّ نفس وشرّناس

بی  تـکلف  میرسد یک  لقمه نانی ازحلال         نی هوی  نفس دارم  نی هـوی  دراسکناس

چون الف بود قامتم شددال درزحمت کشی         پخته  بینم  پخته  گــویـم  هشیارم درحـواس

گردشی دارد بــه دنیا  پـول و زربی اختیار        شاعـری گفته است دنیا درحمامی همچوتاس

سخت  اشد  دولت  محـمود  را اندرحساب         نیست بهلول بهرکشکول روزحشراندرهراس

گپ شنیدن بیخ دولت گشت  بشنوای جوان        از  بزرگان   بیشتر  کـن  پند ها  را   اقتباس

عمرمن بگذشت اما  بی سر وسامان هنوز         کشت من خشکیده لیکن پشت من مانند داس

حرمت هر آشنا را ای (همایون)  بیش  کن

گاهی  گر احسان  دیدی  دائماً  بگذار پاس

سید همایون شاه عالمی

جنوری 2006م

افغانستان