شعری از : مهندس شاه امیر فروغ

مرگِ سرخ

روشنــــایی از دیــارِ ما ، گـریــخـت         دیوِ شب ،برروی ما ،در خنده است

جــای شادی ، قلبِ ما غم دیــدِگــــان        از نــــوایِ غصه هـــا ، آکنــده است

از بـــهـاران و صـــــدای رود بــــار       ای دریـــغا ، مــن نــمی بینــم اثـــــر

غـــم ، فضـــایِ قلبِ درد آلـــود مــا         وا فسوسـا ، مــی خراشد ، ژرف تـر

پـیش رو را ، هرچه بینی، ای دریـغ        سـردیِ جــانسوزِ سرمـا است و بـس

در فـضـــایِ مــرگ بـــارِ ایــن دیــار       دل بــه فردا هــا نبـنـدد ، هیـچ کــس

خــاکِ مــا شــد ، خــانــۀ نـا مردمان        لیک ما ، در خوابِ غفلت، رفته ایـم

خـــانــه هـا ویـران و دل ها نــا امید        آری مــا تــا مرزِ ذلـت ، رفتـــه ایــم

نه ، دریغ و درد ، تسلیم است و بس        حسرت و اندوه  راهِ چـاره ،نــیسـت

رهـنـــوردِ جـــادۀ عِـــــز و شـــرف         در بیـــابـانِ جـنـون ، آواره نـیــست

چـــاووشــانِ خـستــه از بیـدادِ شـب        آری ، این مردانِ تــوفـان ، در رهند

بــهرِ رَستَــن ، از ظــلام و تیــرگـی        از بــرای مــرگِ ســرخ ، آمــاده انـد