شعری از: مهندس شاه امیرفروغ: 23 جوزا 1388
نامۀ شاعر ساینتیست به معشوقه اش
(« ساین مربع » جمع « کوساین مربع » مساوی به یک )
سلام از مــن کـــه هستـــم بنــده شاعر بـــه کـارِ سایــنس
بــاشم نیــز ماهـر
بـــه تــو ای خوبِ خوبان ، یارِ دلخواه بگردان ،«ساینِ» قلبت با
من همراه
نمی دانی چه سازم من زاین « ساین» ز قلبِ خود ،بگیرم بنـده «
کوساین»
مربـــع « ساینِ » قلبت ، من بســـازم کنـم شـــادی ، بــه عقلِ
خود بنـــازم
سپس « کوسایـــنِ » قلبِ مـن شودهم مربــــع ، زیــن جهت بیجــا
مخورغم
و بـــــعدش ، میـــکنم من جمع این دو اگـــر دانـــی جوابــش را
، بـه من گو
همـــی دانـــم کـــه گویی شـاد وخندان جــــوابِ ایـــن معمـــا
اســـت آســـان
بــــگردد « یــک » جـــوابِ این معمـا نـــمودی شــــاد
قلبــــم ، یــــارِ دانــا
بـــگویم آری ای دلبــر ، چنیــــن است کـــه کــارِ عــاشقی را
رسم ، ایــنست
همی خواهم به معنی « یک » بگردیم چه فرقی گر تنِ خود « دو»
بـبـینـیـم
نــداری گـــر قنــاعت بـــر جــوابــــــم مـــکن اخـــم و
مکـــن بیجـا ،عذابـم
بـه سویِ « المثــلــث » تُنــد بــشتـاب
ز آنجــا ، خود جوابِ خـویش دریـــاب
شاه امیر فروغ دانشجوی دانشکدۀ مهندسیِ دانشگاهِ کابل
شنبه دهمِ فروردین ماه سالِ 1353 خورشیدی مطابق با 30 مارچ سالِ1974« مجلۀ
هفتگیِ ژوندون »