|
محمد ا صغر( عبا د ي )
: 17
ثور 1388
نورچشــــــم
اي نورچشــم ! رفتی وحـا لــم شد ه ، خــرا ب
آتـش
بـه د ل فـتـــا د ه وجګـرشــد ه ، کـبـــا ب
آ را م کجا سـت، نیست، که یک لحظه سرنهـــم
با
شد که روی خوب توبینـم ، د می به خـوا ب
آ را م جـــا ن ومـــؤنـس د ل ، رفـتـی وکــنـون
غـم
ګـشته مؤنـس د ل وآ را م جـا ن ، شــرا ب
ګــفتند به سا لهـــــا زمجنـو ن فسـا نه ، لـیک
اکـنون
جنون مــا شد ه ا ست، د رج هـرکتـا ب
فـریا د ونا لـه ا م بګرفـت ، د شت وکـوهـسـا ر
امــا
نه شــد ، که نا مـه ی مـا را د هی جوا ب
شـــا د ی وعیـش ولـذ ت روزوګا روزنـد ه ګی
دیریسـت
را بطش شــد ه با مــا ، بسی خرا ب
وفــا بـه عهـــد ، را سـتی وا نصــف ویکـد لی
ازصـد
یکی ، بیا بی به مشکل به شیخ وشا ب
قـیمــت خـرنــد ، جـنس د ورنــګ و فریــب را
لا
ف و پـتــا ق وبی هـــنری ، هـنـــروصـوا ب
ا زآ بـــرووعـــزت ی نـفــس وکــمــا ل وفــــن
دم مـــیزنـــد هـرکـــه ، زســـا رق تــا نـــوا ب
خواهی که آبروی توحـفـظ باشـد ،پـــس مــکن
هـیچګا
ه به آبروی کسی بازی،ای جـنا ب!!!
کرد ه بسی خطـــا ( عبا د ی ) ، کـــند طـلـــــب :
بخشش زبنــد ه ، رحمـت حـق، د یـد ه ي پرآ ب
ا ول می
۲۰۰۹
برا متون – کا نا د ا |