سید همایون شاه عالمی:18دلو1387

امید بقا

مهر تو وطن دارد در سینه ی صد  چاکم       عکس  رخ تو نقشست در  دیده ی  نمناکم

از تشنگی  مخمـورم   آب  رخ  معـذورم        از باده ی  لبهایـت  شو خـضر  رگ تـاکـم

تصـویـر گل    رویت   در دیـده  ام  آئینه       گر  طعنه  زند  مردم  هشیارم و  بی  باکم

وصل   تو نجاتم  بود چون آب حیاتم بود        فـرقـت که چو تیغ آمـد  شـد داغ دل چاکم

بی  تو در دل  بـستم   از عـالمیان  رستم       با  تو  ز خوشی  مسـتم  در عالم    افلاکم

آتش زده در خرمن  آب   رخ چون ماهت        بر  باد  هوا بردی  هر گرد  از ایـن  خاکم

امید    بـقا  نـبـود  بی   وصـل   لقـای  تو       هر لحظه  فنا  بینم  در  چرخ    غضبناکم

باز آ  که جگر خونم  بی تو نه  ( همایونم)

خاموشی   محزونم   گوید  که   خطرناکم

سید همایون شاه عالمی

4 دلو   1387 ه ش

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان