|
سعادت
پنجشیری: 27 جوزا 1388
پنداشتم
... درخت
پنداشتم:که
بـازشکوفـا شـدی درخت
بـــالابلند و
سبز و فــریبــا شـدی درخت
کـــرده
نمــو میان هـمه ساکـنان باغ
پـــرباروپــرشکوفه ورؤیا شـدی درخت
بـامهرومـاه
وآب وهـوادرزمـین جـان
رنگین
کمــان عـاطفه ای ما شدی درخت
با سوز
سهـره هـا و نـوای چکاوکان
دنــیای شــاد
ِ در دل دنــیا شــدی درخت
لانه نهـاده
در حــرم ات مـرغـکان ناز
شب ها محیط
ناله وغـــوغـا شدی درخت
دریا سلام
داده بــه تــو بــا سفیر ابـر
مـــأوای
تــازه ای دل شـیدا شـدی درخت
درسایــه ات
نشسته هـمه دختـران ده
پشتت به
مهروروی به اینها شدی درخت
با شاخه های
سربه زمین پرزمیوه ها
بر دیده های
خواهش ما جــا شدی درخت
لیکن:
بهـــار آمـــد و رفـت از کنار تو
نــا
بــرده فیض آتش سرمــا شدی درخت
با صــد
جهان امـید«سعادت» برای تو بنشسته
دیــدو بـاز تو سودا شدی درخت
واحسرتا که
در خــم این بازیِ زمــان
آغوش یأس
کودک فردا شدی درخت
(۳۱
می ۲۰۰۹
- تورنتو) |