شعری از : ناهید خرم « فروغ »:15دلو1387

پناه

دوســت مـیـدارم

آری دوست میدارم

و تا ابد دوست خواهم داشت -

عبادت و ذکر خدا (ج) را

و دوری از غرور و خودخواهی .

و فقط

به یادِ او (ج) بودن

کــــه پـــنـــاهــم است

آری به پروردگارم پناه میبرم

از شر شیطان

کــه آدمی را

به جهنم نزدیک می سازد

و از رحمت و بهشتش دور

و طلبِ مغفرت از بارگاهش -

از بارگاهِ اویی که

اولین است و آخرین

و جز او نیست پناه دهنده یی

در هر دو جهان .