سید همایون عالمی
صدای عاشقانه
چه صدای عاشقانه که به گوش دل شنیدم به هزار شوق رفتم اثـری ز او ندیدم
خجلم ز نارسایی که نه ام به نقش پایش که چو لغزش ِ سرشکی ز وصال او رمیدم
ز طلوع ِ آفتابش شده ام غبار صحرا به مثال ِ گِرد بادی به طواف او تنیدم
نرسیده قسمت ِ ما ز شراب ِ مست ِ عرفان در ِ بخت قفل دیدم مگرش نبود کلیدم
تن ِ خاکی ام چو آتش به هوا چه آب داده دل ِ خود ز گرمی ِ او چو تنور داغ دیدم
چو زعشق، جاودانم غم این جهان چه دانم سخن از زمین نرانم که به آسمان رسیدم
به کمین وصل جانان شده ام حقیر و نادان ز ندامت ِ حیاتم لب ِ خویش را گزیدم
گذر ِ نگاه ِ چشمم چو رسید گلبن ات را گل ِ آرزوی ِ رویت به کمال ناز چیدم
سفر دراز کردم چو به شرق و غرب دنیا ز تمام خوب رویان رخ خوب تو گزیدم
ز شعاع ِ آفتابش دو جهان (همایون) آمد چو زخاک آستانش به دو چشم خود کشیدم
سید همایون عالمی 12 میزان 1387
وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان