سید همایون شاه عالمی:4دلو1387

ثبات عجز

بی فـروغ عشق دیدم عمرضایع  کردنست        گردش این چـرخ آنگه طوق دورگـردنـست

چون غبار اسباب دنیا پرده  میپوشد زحـق       عشـق انــدر کــدردنـیا  آفـتـاب  روشنـسـت

کاروان  حرص آدم  رو  به  افزونی  بـود         تا دو گز  سانِ سپیدی  بی تمنا  بـردنـســت

درثبات  عجز  دیدم  آرزو  ها   خـاک  شد         بـاد وآتش درمحیطم زآب چشمم گلشنــست

رزق برتن لقمه نانی رزق بـرروح عـاشقی        اندرون سینه بنگرعشق ما چون گلــخنـست

خـلـوت فـقرم   بـنازم   در  فـروغِ  یـاد  تـو        تا سخن پروانه گردد شمع رویت روشنست

همچو مست می پرست روی خاک افتاده ام        از  وفورِ بوی سنبل  این  زبانم  سوسنسـت

آمدم چون  برق  دیدم  تا  مژه   برهم  زدم        سرسری باعمر دنیا  را به چشمی دیـدنسـت

عشق   تا   میتوانی  روی  چرخ  تیز  گرد         دور  کن  اسباب  غفلـت  آخر تو  مـردنست

دورم   از   سودای   دنیا  در سکوت انزوا        حرص همچون موم  دیدم  زیر پنجال منست

از ازل  تهداب عشق آبـاد  کرده  ایـن جهان        سخت منهم عشق  بـازم تا که جانم درتنست

   دولـت عشقم  (همایون)  شـد  بـه دنیا مغتنم

    سیم  و زر  در روی  دنیا  شاهدانِ برزنست

سید همایون شاه عالمی

18 جنوری 2009 م وزیر اکبر خان مینه کابل – افغانستان