شعری از : مهندس شاه امیر فروغ   

شــکستــــه دل

بــــرو مـــردِ تنــــها کـــه هستــی غمین          در اینـــجا نــــبـــاشد تــــرا همنـــشیـــن

کسی نـــیست اینجا ، کـــه همدل شـــود           کِنــــارش مـــرادِ تـــو ، حــاصل شـــود

ز جـــایــی کــه نفرت ، ز بـوم و بــرش           بـــریـــزد بـــه جــان و تــن و پیــکرش

چه جـویــی کــه جــز درد و آلام نــیست          به جز رنـج و محنت ، در او کام نـیست

شــکستــه دلت از غــم و ریــش ریـــش          روانـــت پـــریشــان و روحــت پـــریش

تو گُل خواهی اینجا ، به جـز خار نیست           سرود و نوای ترا ، کس خریدار نـیست

بــه بــیهوده منــشیـن در ایـــن غمـکده           مـــکن زنـــدگـــی را تـــو ، مــاتــم کـده

تـــو بـــگذار و بـــگذر ز شـــهرِ ستــــم           مـــجــو مـــهربانی ز کــس ، بیش و کم

بـــرو زیـــن دیــارِ همه رشک و رشک           کـــه حـــاصل نبـــاشد تـــرا غیــرِ اشک

بـــه جــایی بـــرو تـــا کــه شادان شـوی

هـــزاری ، مقیـــمِ گــــلستــــان شـــــوی