|
چند شعر از آثارالحق حکیمی
سال نو بیا که باز تقـــــویمی بـــهاری تــــر شــــــود باتـو به "کابل" جشن نوروزم "مزاری" تر شود باتو گل لاله، گل ســــــوری، دل عاشق مــــن و دوری بیا که باز این دنــیا کــــــــمی بهتر شـــــــــود باتو من و ســــودای بـودن ها غم این دلسپـــــــردن ها بیا از این هــــــمه بی تو، دمی هم سر شــــود باتو برایت یک بدخشان پیرهن از کابلت آینه می سازم که تا "هفتسین" دیــــــدارم منظـــمتر شــــود باتو قبول خاطـــــرت فـــرما، مـــن و ایــــن آرزوهایـــم نخواه تـــــنهایی مــــن را که ویرانگر شــــود باتو بیا در صفحه ی چـشـــمم خودت را باز خـوانی کن که تــــا آیــــات خـــــوبی ها هـمه از بر شـود باتو عزیزم ســـــال نو آمد؛ ولـــــی غمهایمـــــان کهنه مگو که "ایـــن من دیرین" کسی دیگر شود باتـو یک قرار در انتــــهای جــاده کســـی انتــــظار ماند با لحظه های سخت خودش سازگار ماند شاید خودش نخواست مسافر شـود، رود اما دلــــش بـرای شـــما یاد گار ماند در انتحار مهر و وفا هیـــچکـس نــــمرد الا کــسی که ماند فـقــط یـــک قرارمـاند صبح است و از ستاره خبر نیست نازنین یک آسمان به رفـتن از این شام تارماند از راهـــیان خــــسته ی پاگیر این ســـفر مــردی میــان وهم خودش بیقـرار ماند تصویر گامــهای که رفتی ز پــیش من چیزی که ماند، از هــمه ی روزگار ماند
|
