عبدا لغفور امینی: 20 دلو 1387

تمنای دوست

مــدتی شــد کــه ندیــدم  رخ زیــبای تـرا       دارم از جان ودل ای دوست تمنای ترا

رومگردان زمن وجـوروجــفا پیشه مکن        کی فــراموش کنم منـزل وما وای تـرا

نـدهم من بـه جـهانی کـه هـمه خـوباننــد        قد چـون ســروتر قامــت رعنـای تــرا

هرچه روزم سیه از چشم فسونکارتوشد        برم از یا د کی آنــگونه نــگاهای تــرا

گرقدم رنجه کنی یکدمــی  آیــی بــه بـرم        سرمه چشم کنم خاک کــف پــای تــرا

لطف کن عشوه کنان سوی امینی بشتاب

دوست دارم بــه خــدا نازواداهــای تــرا

**************************

مخمس بر غزل غلا م د ستگیر سحر

غزنوی

دل برفـت از پیش امـا به دویـــدن نرسیــد

تند میر فــت و لیـکن بـه پـریـدن نـر ســید

بود چشـمم به رهش لیک به دیدن نرســید

وه که فریاد و فغانــم به شــنید ن نـرســید

اشک خشکیده به مژگان به چکیدن نرسید

.........

د ل من بسمل ا ر آ ن تیغ دو ابروی تو بود

چشمم هر لحظه وهر جا به تکا پوی تو بود

خوابم هر شب به خیا ل تو هیا هوی تو بود

مرغ د ل را هوس خا ک سر کـوی تـو بـود

هر چه پر زد بـه هوا یـت به پریـدن نرسـید

........

خلوت ا ر بـا من بیــچاره شــوی یا نــشوی

خواســتم ا ز تـــو که دنــبا ل رقــیبم نـروی

داشتم شوق که گاهی به من هم چشم شوی

ا ثــربــرق نــگا هـــت چــقدر بــود قــــوی

بسملم کــرد ولی جــان به تپیــدن نر سیــد

........

لحظه ها بی تو به من میگذرد بیش گران

زانکه چشمم بود هر لحظه براهت نگران

دید م از درد فراق تو بسی جــورزمــا ن

بسکه هجران تو بر دست مراتاب و توان

آب شد دل بـه بر امــا به کفــیدن نرسیــد

.........

خوا ستم حرف دلم پیش تو اقرا ر کنم

جزتواز جمله جهان یکسره انکار کـنم

هرچه دید م زفرا قت هـمه اقرا ر کـنم

عرض حالی به دلم بود که اظـهار کنم

لال شد کام وزبانم به جـهیدن نرســید

.........

من که دل بسته آ ن چشم خمارش بودم

داده بود م دل ودر بند وحصارش بودم

آ رزومند گل و بــا غ وبهــا رش بــودم

تشنه لب در طلب بو س و کنارش بودم

از بـرم دور شد و لب به مکیدن نرسید

.........

چون بگوشم همه ا و زمزمه مهر نوا خـت

به قما ر ا ین دل بیچا ره من رفت به با خت

به ا مینی ز سر لطف و کر م هیـچ نساخـت

تا رتار رگ و پودم سحر ا ز هجر گدا خـت

وصل میخوا سـتم ا ما به رســیدن نرسـید