حفیظ الله خالد  ویانا / اتریش

وای بر ما

وای بر ما که زدامان وطن  دورشـــدیم        دربـدر بی کـس وآواره ورنـجورشــدیـم

سوی هردر چـو برفتیم به   امـید  پـــناه       طرد گردیـده ازآن خـانـه ومنفورشــدیــم

هیچکس ترک نگوید برضا میهن خویش       چو بسوختیم رهی مشهد و لاهور شدیـم

زندگی در وطن خویش چه  شاهانه  بود       ما دراین بی وطنی چاکرومزدور  شـدیــم

جز به دامان وطــن کی بود  آرامــی  دل       ای دریغا که به این حادثه مجــبورشـدیــم

نخـل پائـیــزی مـا را نبــود  هـیچ ثــمری       چوازآن گلـشن وازریشـۀ خود دورشـدیـم

ما درعلم وهنــر شـهرۀ  عالــم  بــــودیـم       حال به تولیدگرچرس وبنگ مشهورشدیم

خالد در یاد وطـن رفـته و فریاد کشـید

وای برما که زدامـان وطن دورشـــدیم