وای برجان کبوتر

باد  می رقصد و رقصیده شرر می آرد
بوی  دل، بوی تن و بوی جگر می آرد

 
دود  سرکرده و از مرگ سخن می راند
دل  بارانی  ام  از کوره  به در  می آرد

 
آه از  این شیوه ی آلوده ی  دامان هوا
لانه  ی   مرغ  گرفتار  به  سر می آرد

وای  برجان کبوتر که تن غرقه به خون
خبر  سوختن    مرغ   سحر  می   آرد

کاروان   بشری  از پی نابودی   خویش
چقدر  تند   و  چه پیوسته خطر می آرد

 
تو چه استاده به چشم ترمن زل زده ای؟
نفس  باد  نگر !   آتش  و  پر  می  آرد

هیچ کس نیست که بندد ره سرقافله را ؟
کاروانی  که  فقط داس  و تبر  می  آرد

        راحله یار    جولای 2006