عبدا لغفور امینی

زبا ن دری

ا ی که افغـــا نی و در دور جهان در سفری       مـبـر از خـا طـر خـود هیـــچ زبـا ن پـــــد ری

گـر زبان وطن خویش نـد ا نی شــــرم است       جـمـله فـا مـیل نــگــهـد ا ر ازیــن بــی هـنری

ا صـل کلـتور وطن را به حـقا رت منـــــــگر       که نه درک است نه فهم است نه ایجـا د گـری

آ نکه از یا د برد کلـــتور و فرهنگ خود ش       بــود از حــاصـل نـا دا نــی و کــو تـه نـظـری

هـیچـگه نـنـگ ز ا فــغـا نـیــت خــود نـکـنی       نـام افـغـا ن بـود ت زیـب و بـه آ ن مــفتـخری

نـکـنی خـبـط ز ا ســلام و مسلـما نـی خـو د        کـه نـزیـبد بـه تـو ا ین هرزه گی و سفله گری

گــرتـو صـد سـا ل مـــقـیـم وطـن غـیر شـوی      بـا ز هـم تبـعـه ا فـغـان و از آن بـو م  و بـری

تـو مـپنـد ار فـرامـو ش وطـن خـوا هی گشت       بـه وطـن قــوت و قـلـبی و چــو نــو بـصـری

گر خدا خوا ست شود صلح و به پا یان برسد       ایـن هـمه غـربـت و آوا ره گــی و دربــد ری

چون ره ء صلح و صفا با ز شد از هر طرفی       آنـزمـان بـا ز بـیـا یـی تـو بــه خـا ک پـد ری

هـرچــه مـحـد و دیــت وقــت در آنـجـا دا ری       بـا زهـــم ایـن هـمه گـفـتا رزیــا د ت نـبــری

کـو شـش بـیـش بـکـن تــا کــه مـیسر گــردد        بـهـر تــو فــرصـت تـمــریـن زبــا ن پــد ری

یک دو حرفی ز امینی شنو و خرده مگیر

کـه به فرجام خودت نیز به من هم نـظری