|
حلیمه مهر
پور –آلمان: اول حوت 1387
غر بت در دو
بیتی ها
دعا
وطن! آباد با
شی زنده با شی
به قلب آ سیا
پا یند ه با شی
رقیبانت ، گم
و نا بود گر د د
چو نوری تا ا
بد تا بنده با شی
دلتنگی
دلم تنگ است
برای خواهرانم
بـرای مـلـت و
مـلک و مـکانم
مـرا در خا نه
و میهن رسانید
نمانده طا قت و
صبر و توا نم
نیرنگ
وطــن دردت
بـدلها خــا نه کر ده
غـم هـجر ت مرا
دیــوا نـه کــرده
به صد چا ل وبه
صد نیرنگ بازی
بـه کـو یـت
دشمــنانت لا نـه کرده
گل سرخ
گل لا لــه
گل لالــه فراوان
به هردشت و به
هر کنج خیابان
گل سرخ وطن بوی
دیگر داشت
بسوزه خانمان
جنگ فرو زا ن
گمنام
نمیدا نم جه نا
می دا رم آ خر
مسافر یا
غـریبه یا مها جـر؟
نمی خواهم به
گمنا می بمیرم
نـزیبد هیچ
نـامی بر مها جر
کابل
تو یی کابل تو
شهر خا طراتم
تویی عشق من
وارما ن پا کم
عروس شهر ها در
قاره گردی
ندیدم چو ن تو
زیبا در حیا تم
حلیمه مهر
پور –آلمان |