پرتونادری

حسنک

 کنار پنجره می ایستم

کنار پنجره ء تاریک

کنار پنچره ء خاموش

و می بینم

حجم سیاه انفجار

تمامی ابعاد شیشه های ذهن پنجره

                                       تسخیر کرده است

افق تاریک است

و در بازار بی رونق روزگار

ستاره گان

چنان سکه های عهد دقیانوس

                                      از رواج باز مانده است

کنار پنجره می ایستم

کنار پنجره ء تاریک

چشمهایم کور

 کسی در دوستان

حسنک شعر هایم را  بر دار آویخته اند

ثور 1374

شهر کابل