محـــــمد ا صـغـر( عـبا د ي )

یارب

با رب تورحــــــم کـن کـه ا بن نفس پرززور      عقـل وخــرد ومــنطق مــا را بـکرد ه ، کــور

د رکا رخیروشرع  همي لنگـد ، هـا ن  ولـي        د رکا رحرص وآ زوهوس سـا لمسـت وجـور

د نیـا وحـب آ ن ، چـنا نـش فـریـفـتــه ا ست       کـزیا د بـرد ه محــشروا زیـا د یــرد ه شــور

شــا هي یک د ومـلک ، کـفـا فـش کجــا کــند       خــوا هــد زا مــریکا وا روپـــا تـا  به غــور

د رپی سـا خت قصـرچـوفرعـون وچـوشـد ا د       کي یــا د مـی کـنـد ، زبـهـــــرا م  یا  زگــور

هـرآ نچــه ا زگـنـا ه ، برا یـش بـوَ د ه شـرین       تـقـوا وزهـد وپـا کي  برایـش ، تـلخ وشـور

هــرد م بچـشــم سـربـبـیــنـد ، چـه مـیـگـذ رد       با زش هـوا ي  مکـنـت وجـا ه وجلال وزور

الـــــف د رجـــگـرنــــد ا رد ، ولـي بـبـیــــن       ازلا ف وا زپـتـاق ، به عــا ـم بکـرد ه  شور

(عـبادي) پـیـشــه کـن : تـوا ضع ، شـکسـتگي

که سوي حـق  ره  نـه بَـرَ د ، هیچکس بـه زور

     جو ن _ 005 2  مِیســسآ گا – کا نـا دا