سید اکرام الدین " طاهری" : اول ثور 1388

چرا پارلمان کشور در عدم رای اعتمادی وزیر فرهنگ شکست خورد؟

سوالیست که هر یک از وکیل صاحب ها ایماناً و وجداناً به آن باید پاسخ بدهند. چطور توانست وزیر اطلاعات و فرهنگ با این همه کارکرد های ضعیف و منفی و بی حرمتی به نماینده گان مردم، باز هم موفق شد در پست وزارت باقی بماند؟

نماینده گان محترم مردم ! مردم  روزی از هر یک شما بازخواست خواهد کرد، نقاط ضعف و مثبت هر یک شما مورد داوری قرار خواهد گرفت.

به هر صورت این که چگونه توانست خرم در پست اش باقی بماند ، شاید هر کسی از دیدگاه خود موضوع را مورد بررسی قرار دهد، ولیکن به نظر من، علت اساسی که ایشان توانست باردیگر بر جایگاه خود تکیه زند، چندی مورد مهم و ضدی منافع ملی را تشکیل میدهد.

اول: داد و گرفت های پولی، بدین معنا که بعضی وکیل ها با گرفتن پول رای اعتماد خود را بدون هیچ مخالفتی به صندوق وزیر فرهنگ ، ریختند.

دوم : مسئله زبانی و قومی رول مهم را توانست در بقای وزیر فرهنگ بازی نماید. به خاطر این که تا حال اکثر نماینده گان  محترم نتوانستند از موضع تعصب گرای قومی خود، پا فراتر گذارند، و منافع ملی و کشوری را در نظر گرفته ، تصامیم اتخاذ نمایند. البته وکیل های بسیار معززهم داریم که همیشه دستور کاری شان براساسی منافع ملی استوار بوده و هر گز در فکر تعصباتی زبانی و قومی فکر نکرده اند. میتوان گفت آنها شایسته گی این را دارند تا مورد تقدیر قرار بگیرند ، تا مردم آنها را خوب بشناسند .

سوم : داشتن ارتباطات حزبی سبب دیگریست که جان وزیری فرهنگ  را از استیضاح به سلامت بدر آورد، چرا که بیشتری وکیل صاحب ها با در نظرداشتی منافع حزبی خود، در مورد تصمیم میگیرند. چون آن عده از نماینده گان که به اساس این اصل تصمیم میگیرند، آنها بقاء خود را در پارلمان از طریق حزب متبوعش میدانند. در فکر این هیچ وقت نبودند و نیستند که ارزشی به منافع مردم قایل شوند و از طریق پارلمان سبب خدمت به مردم و کشور گردند. این طور افراد به نام های دیگری هم در بین مردم مشهور هستند. مثلاً اشخاصی استفاده جو ، سوء استفاده گر، دو رویه ...... .

عوامل دیگری که توانسته نقش به سزای ایفاء نماید، از قبیل دست بازی های بیرونی شورای ملی ، دید و وادید ها مخفی با وزراء و رئیس جمهور ، مهمانی خوری ها و از این قماش کارها،که جزء ضربه زدن به منافع ملی  هیچ سودی را نمیتوان به جامعه و مردم غریب و در بدر افغانستان انتظارداشت، میباشد. 

خوب حالا نزدی مؤکلین این سوال خلق گردیده است که چرا نماینده گان با در نظرداشت منافع شخصی هر کاری را که خواستند ، انجام میدهند.آیا این کارهای شان یک خیانت ملی پنداشته نمیشود؟

من باور کامل دارم که انجام همچون وظایف سوال بر انگیزی آنها ( نماینده گان) نه تنها یک خیانت ملی پنداشته شده، میتوان آن را یک جنایت نابخشودنی در حق مردم و جامعه دانست. وقتی که شورای ملی نمیتواند از منافع مردم  دفاع کند ، پس موجودیت آن هیچ ضرورتی نیست. چون ارگان مذکور سدی راه ملت قرار گرفته، دست های مردم را بسته میسازد. در صورتی نبودن پارلمان ملت خود با تصامیم که بر علیه سرنوشت شان گرفته میشود، به مبارزه بر خاسته  و در مقابل خاینین ملی ایستاده گی مینمایند. تاریخ کشور شاهد همچون بی عدالتی های بوده که مردم خود در مورد تصمیم درستی را اتخاذ نموده،نگذاشته اند، که هیچ فردی منفعت جوی، شأن و شوکت شان را به بادی مسخره گیرند. پس پارلمان با این همه شکست ها دیگر در نزدی شهروندان کشور هیچ اعتباری نداشته، دیر یا زود قیام مردمی را در برابر تصامیم نادرستی شورای ملی شاهد خواهیم بود.

وکیل های محترم!!! فکر نکنید، ملت نظاره گری  آن چه دارید در شورای ملی انجام میدهید، نمی باشند. بلکه هر لحظه ای کاری تان را زیری مراقبت دارند،از همه کار های که در شوراء انجام میپذیرد، آگاه بوده و خوب میتوانند کارکرد های شما را مورد تحلیل و بررسی قرار دهند.

 وکیل های محترم! در فکر این نباشید که در چوکی های زیباو و قیمتی نشسته و پول های گزاف دریافت نموده،هیچ وقت مورد بازپرس شهروندان قرار نخواهید گرفت، بلکه درگرفتن هر تصمیمی پیش مردم مسوولیت داشته و جوابگو خواهید بود. آن وقت است که دیگر هیچ عذری پیش مردم قابل قبول نبوده و یکایک مورد  بازخواست قرار خواهید گرفت.