نامۀ سرگشادۀ نمایندگان زن

در شورای ملی عنوانی اشتراک کنندگان کنفرانس پاریس در زمینه کمک به افغانستان که قرار است

 به تاریخ 12 جون سال 2008( 23 جوزای 1387) در شهر پاریس کشور فرانسه برگزار گردد.

به نام خداوند بخشاینده و مهربان!

به روزهای 19، 20 و 22 ماه می 2008، نماینده های زن در شورای ملی افغانستان به این هدف در کابل گرد هم آمدند تا نگرانی ها و ضرورت های اولیه زنان و دختران افغان را طی نامه سرگشاده عنوانی اشتراک کنندگان در کنفرانس پاریس ارائه نمایند.  این نمایندگان نامه سرگشادۀ را تهیه و ترتیب  نمودند که در آن روی نیازمندی های عاجل و فوری در عرصه انکشاف متوازن چون معارف، امنیت، اشتغال و عرضه خدمات صحی برای زنان و دختران افغان تاکید نمودند.

این نامه جامعه جهانی را هرچه بیشتر تشویق می نماید تا تعهدات مربوط به تساوی جنسیتی را که در استراتیژی انکشاف ملی افغانستان گنجانیده شده است، از نظر مالی به صورت کامل تمویل نمایند. با تاکید روی مسئله حسابدهی و شفافیت، نامه سرگشاده نمایندگان زن در شورای ملی افغانستان، جامعه جهانی، حکومت افغانستان، و موسسات غیردولتی و سازمان های جامعه مدنی را هرچه بیشتر تشویق می نماید تا از مشارکت زنان در تمام سطوح تصمیم گیری پشتیبانی نموده، برنامه هایی را تطبیق نمایند که درآن به مهم ترین و اساسی ترین نیازمندی های زنان و دختران توجه شده باشد؛ و روی پیشرفت اجتماعی، فرهنگی، و اقتصادی زنان در بخش های دولتی و خصوصی سرمایه گذاری صورت گیرد.

نامه سرگشاده به جلالت مآب حامد کرزی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان، بان کی مون سرمنشی سازمان ملل متحد، کشورها/موسسات کمک دهنده مربوط به جامعه جهانی، موسسات غیرحکومتی و سازمان های جامعه مدنی، هئیت های محترم اشتراک کننده در کنفرانس، و سایر دوستان مردم افغانستان به مناسبت انعقاد کنفرانس بزرگ کمک به افغانستان در شهر پاریس:

به عنوان نماینده های مردم افغانستان و خصوصاً زنان و دختران، همه ما متحدانه صدای خویش را بلند می نماییم تا روی نقش خاص زنان در ترویج فرهنگ صلح و ثبات در مطابقت با اصول و ارزش های ملی و اسلامی کشور خویش تاکید نماییم. ما از حمایت جامعه جهانی در زمینه درک این مسئله که سرمایه گذاری روی زنان و دختران در حقیقت سرمایه گذاری روی تامین صلح پایدار می باشد، قدردانی و ابراز سپاس می نماییم. ما همچنان از تعهد حکومت ملی خویش در زمینه توانمند ساختن زنان و دختران که در مادۀ 22 قانون اساسی افغانستان تسجیل یافته و شامل ساختن تساوی جنسیتی در تمام سکتورهای مربوط به استراتیژی انکشاف ملی افغانستان(ANDS) و پلان کاری ملی برای زنان افغانستان (NAPWA) ابراز سپاس و امتنان می نماییم.

امروز هم، وضعیت و شرایط زندگی زنان و دختران افغان مایوس کننده است. بناً ما نمایندگان زن در شورای ملی روی مسایل ذیل تاکید می نماییم:

1.   تامین شرایط آموزش و تعلیم و تربیه برای مردم افغانستان و به خصوص زنان و دختران افغانستان که یکی از اساسی ترین نیازمندی های جوامع پس از بحران و در حال انکشاف، می باشد.

• در حال حاضر فقط 16 درصد از زنان کشور ما باسواد بوده و تقریباً یک سوم همه ولسوالی های کشور فاقد مکاتب برای دختران می باشند.

• عدم تامین امنیت فزیکی ومصونیت اجتماعی در مکاتب که دختران بیشترین قربانی آن هستند.

• عدم تخصیص بودجه مشخص برای توسعه تعلیم و تربیه و دسترسی دختران به تعلیمات ابتدایی و ثانوی مخصوصاً در قراء و قصبات. اینها فقط دلایل کوچکی است برای اینکه چرا دختران به ندرت موفق به فراغت حتا از صنف ششم مکتب می شوند و فقط یک نفر از چهار نفر فارغین پوهنتون ها را دختران تشکیل می دهند.

• تنها 28% از معلمین افغانستان را زنان تشکیل میدهند که در شهرهای بزرگ مصروف هستند و در مناطق ناامن تنها 5% از معلمین را زنان تشکیل می دهند. ضمناٌ برای جذب معلمین و کارمندان زن امتیازمشخص در نظر گرفته نشده است.

2.  چون شرایط امنیتی در اکثر ولایات کشور روز به روز خراب تر می شود، ازین جهت زنان و اطفال قربانیان اساسی این وضعیت می باشند.

• مداخلات بیرونی در امور داخلی افغانستان و عدم تعهدات صادقانه در امر مبارزه با تروریزم.

• اردو و پولیس ملی ما به دلیل کمبود تسلیحات مدرن نظامی، تعلیمات پیشرفته نظامی و کمبود پرسونل زن، ضعیف است.

• عدم هماهنگی میان نیروهای افغانی و بین المللی حین اجرای عملیات های نظامی که باعث تلفات افراد ملکی می گردد.

• نبود استراتیژی متوازن در بعد سیاست خارجی و داخلی، عدم کنترول سرحدات که باعث ایجاد بحران اعتماد میان مردم در سطح ملی و بین المللی می گردد.

• عدم تطبیق مساویانه پروسه های DDR، DIAG و PRR که باعث تنقیض افسران مسلکی و ایجاد گروه های مسلح غیر قانونی و غیر مسئول گردیده است.

• ادعاها در مورد موجودیت فساد اداری در سطوح بالای ادارات دولتی و همچنان دست داشتن در قاچاق مواد مخدر و ناامنی همه و همه باعث بی ثباتی و ناامنی در سراسر کشور می شود.

• از بین رفتن حاکمیت قانون بخصوص در مناطق و ولسوالی های دور افتاده به این معنی است که زنان بازهم قربانی انواع خشونت ها و سایر تخلفات از حقوق بشر قرار گرفته در حالی که نمی توانند به عدالت و محاکم دسترسی داشته باشند.

3.  تامین صلح و ثبات در کشور به توسعۀ اقتصادی نیاز داشته، و توسعۀ اقتصادی پایدار به مشارکت و سهم گیری زنان ضرورت دارد.

• زنان افغان، در زراعت، تولید صنایع دستی، قالین بافی و مدیریتهای کوچک نقش مرکزی را دارند، اما آنها سه برابر کمتر از مردان معاش می گیرند.

• فرصت های شغلی برای زنان اندک است و هیچ گونه بودجه تخصیصی یا استراتیژی معین برای این امر در نظر گرفته نشده است.

• به زنان چانس حضور در پروژه های موجود بازسازی داده نشده است.

• فقیر ترین زنان، به عنوان مثال زنان بیسواد، معیوب و زنانی که سرپرست خانواده هستند و یک میلیون زنی که در طول چند دهه جنگ بیوه شده اند، به برنامه های بهتر اعطای قرضه های کوچک، اشتغال و کار یابی ضرورت دارند.

4.   صحت یکی از شاخص های اساسی انکشاف بوده، ولی هنوز هم تعداد زیاد زنان افغان به اثر امراض و مشکلات صحی قابل پیشگیری جان های شان از دست میدهند.

• در هر سی دقیقه یک زن افغان به اثر ولادت نامصئون (از هر 100،000 ولادت زنده 1،600 مادر) جان خویش را از دست می دهند. جهت بهبود وضعیت صحی زنان در دوران حاملگی و به هدف کاهش میزان مرگ و میر مادران به اثر ولادت به یک پروگرام صحی موثر ضرورت است. بدین منظور وجوه مالی اختصاص داده شد، مگر این پول به صورت متوازن در محلاتی که رقم بلند مرگ و میر زنان است، به مصرف نرسیده است.

• در حدود 40% تاسیسات و مراکز صحی در کشور فاقد کارمندان صحی زن بوده و فقط 17% تاسیسات و مراکز صحی خدمات صحی ولادی را عرضه می کنند. شماری از ولسوالی ها اصلا فاقد شفاخانه ها بوده و بسیاری از شفاخانه ها بدون تجهیزات عصری طبی، آمبولانس و ادویه باکیفیت فعالیت می کنند.

•  آگاهی عمومی از شیوه های طب وقایوی، فاصله بین ولادت و تعلیمات صحی در نصاب تعلیمی معارف وجود ندارد.

• در سطح ولایات کمبود انستیوت های تعلیمات صحی و کمبود نرس قابله ها احساس می شود. بورس های تحصیلی برای آموزش و فراگیری علوم مدرن طبی برای نرس قابله ها و داکتران زن در خارج از افغانستان وجود ندارد.

• راه های مواصلاتی برای دسترسی به شفاخانه ها و دیگر خدمات صحی وجود ندارد.

با درنظرداشت این حقایق تلخ، ما نمایندگان زن در شورای ملی از حکومت افغانستان می خواهیم تا در برابر تعهدات که در زمینه تساوی جنسیتی در استراتیژی انکشاف ملی افغانستان سپرده است، صادقانه عمل نموده، کارکرد و اجراات خویش را در زمینه برآورده ساختن وعده هایی که به زنان و دختران در توافقنامه افغانستان (کنفرانس لندن) سپرده بود، با جدیت و دقت کامل مورد ارزیابی قرار دهد. همچنان کشورها/موسسات کمک دهنده خارجی را تشویق و ترغیب مینماییم تا در زمینه حراست و دفاع از حقوق بشری زنان و دختران افغان یکبار دیگر تجدید تعهد نمایند. از همه اشتراک کنندگان این کنفرانس بزرگ منعقده شهر پاریس میخواهیم تا به پیشنهادات ما که ذیلاً ارائه میگردد، توجه خویش را معطوف نمایند:

 1.  سرمایه گذاری در زمینه پیشرفت زنان در تمام عرصه های زنده گی اعم از سیاسی، فرهنگی، اجتماعی ، و اقتصادی. زنان و دختران به آموزش و تعلیم و تربیه، تامین شرایط کاریابی و اشتغال، و طرح و تطبیق برنامه های اعطای قرضه های کوچک، و مواظبت های صحی و آموزش های صحی نیاز دارند که با توجه به رسوم و عنعنات دیرینه کشور و شرایط ناامن موجود در افغانستان مورد تطبیق قرار گیرد. به هدف اشتغال زنان منحیث معلمین، کارگران صحی، و افراد پولیس تدابیر خاصی باید به اسرع وقت مورد تطبیق قرار گیرد، و دسترسی زنان به عدالت و محاکم باید تضمین گردد.

2. پشتیبانی کامل از مشارکت زنان در مسایل مربوط به تصمیم گیری. در هنگام انجام نقش های مربوط به رهبری، زنان میتوانند نیازمندی های مهم و دارای اولویت خویش را بیان داشته و اطمینان حاصل کنند که کمک های مالی کشورها/موسسات کمک دهنده و برنامه های انکشافی پاسخگوی نگرانی ها  و مسایل فوری است که توسط خود زنان افغان تثبیت و شناسایی شده است. 

3. حصول اطمینان ازینکه وجوه مالی لازم برای برنامه هایی در نظر گرفته میشود که اساساً روی مسئله جنسیت متمرکز بوده و این برنامه در سطح ملی و محلی مورد تطبیق قرار داده میشوند. همه موسسات و سازمانهایی که این برنامه ها را مورد تطبیق قرار میدهند باید بدانند که پروسه تمویل و مصرف وجوه پولی برای زنان و دختران حسابده و شفاف باشد. این برنامه ها در تمام سکتورها باید مورد نظارت و ارزیابی قرار داده شوند تا اطمینان حاصل شود که آنها تا اندازه زیاد و بطور موثر به نفع زنان و دختران بوده و به نیازمندی های مهم و فوری آنها جوابگو میباشند.

بعد از گذشت چندین دهه جنگ و منازعه در کشور، زنان باید در تامین صلح و ثبات افغانستان سهم بیشتری داشته باشند. آنها این کار را فقط زمانی میتوانند بخوبی انجام دهند که موقف کامل شان به عنوان شرکای یکسان و برابر در تامین صلح و بازسازی تایید، احترام و حمایت گردد. چون کشور ما به مرحله جدید تطبیق ANDS داخل میگردد، ازین جهت از شما میخواهیم تا از دادن وعده پافراتر نهاده به اقدامات عملی و مشخص متوسل شوید و با داشتن هدف مشترک ایجاد یک افغانستان شگوفان و صلح آمیز، همه اشتراک کنندگان کنفرانس پاریس را تشویق و ترغیب می نماییم تا در هنگام سپردن وعده مربوط به کمک های مالی به افغانستان به تقویت حقوق بشری زنان و دختران افغان در سطح کشور و همچنان همه عرصه های زندگی شان توجه جدی نمایند.

 سناتور خانم ریدا عظیمی               خانم فوزیه کوفی، وکیل منتخب در شورای ملی